Ruwe bolster met een hart van goud

Fred van Beuningen, vrijwillig chauffeur bij ANWB Automaatje Cranendonck

Tekst en beeld door Henk Derks

Fred van Beuningen (68) heeft gewerkt als vrachtauto chauffeur. Boomstammen, rond- en zaaghout vervoerde hij dwars door Europa. Regelmatig was hij een week van huis weg. Totdat zijn vrouw Wilma in 2000 door een insectenbeet in een rolstoel belandt. Vanaf dat moment zijn het nog alleen ‘rondjes rond de kerk’ zoals hij dat noemt. ’s Avonds moet Fred thuis zijn om zijn vrouw te helpen.

Zelf heeft Fred ook het nodige meegemaakt en is zijn medisch dossier goed gevuld! Het is tevens de aanleiding dat hij zich als vrijwilliger bij ANWB Automaatje heeft aangemeld. Het is al elf jaar geleden dat Fred kantje boord lag in het ziekenhuis na een galoperatie en sinds acht jaar heeft hij een geïmplanteerde hart defibrillator omwille van hartritme stoornissen. Zelf zegt Fred, ‘ik leef in reserve tijd, ik denk vooral om mensen te mogen helpen’.

In de tijd dat Fred herstellende is van zijn galblaasoperatie moet hij regelmatig naar het ziekenhuis. De vrijwilligers van Automaatje hebben hem veel en heel goed geholpen! Daarop heeft Fred zich toen al voorgenomen dat wanneer hij met pensioen is zich ook aansluit als vrijwilliger bij ANWB Automaatje.

Fred rijdt nu al ruim zes jaar voor ANWB Automaatje. Sinds kort in een rolstoelbus, die mede dankszij de WMO van de gemeente Cranendonck gerealiseerd kon worden. De betreffende ambtenaar vroeg wel of ze af en toe een beroep zou kunnen doen op zijn diensten. Freds antwoord, “24 uur per dag mag je mij bellen”. Die afspraken lopen dan evengoed via Automaatje, zegt hij. Verzekeringstechnisch is dat beter.

Omdat Fred al zolang meedraait als Automaatje zit hij vol verhalen. Prachtige verhalen die hij heeft meegemaakt. Zijn vrouw Wilma heeft er een paar opgeschreven.

Een eerste verhaaltje gaat over een vrouw die terminaal is en nog graag een keer haar petekind wil zien. ‘Op de trouwdag van haar petekind heb ik haar ’s middags in de rolstoel naar het feest gebracht. Zij heeft toen nog een hele fijne mooie dag beleefd. Een week daarna is zij ingeslapen.

Een ander verhaal is het verhaal dat meerdere chauffeurs overkomt. Een dementerende vrouw is haar sleutel vergeten. De buren die een sleutel hebben zijn niet thuis. “Ik heb in de buurt een trapje geleend en ben over de schutting geklommen. Gelukkig is de achterdeur open en kon ik de dame in haar eigen huis binnenlaten”.

Een man met straatvrees was al heel lang niet meer buiten geweest. Hij raakt in paniek als hij zijn vrouw uit het oog verliest. Via een sociaal makelaar ben ik daar op bezoek geweest. Deze man had dezelfde hobby’s als ik, een volière, tuinieren, kaarten en dammen. Ik had een goede klik met hem. Vaak zat hij al klaar met het dambord gevuld met de stenen, omdat hij wist hoe laat ik zou komen. We bouwden een vriendschap op. Ik heb hem daarna meegenomen in de bus. Hij was in eerste instantie huiverig maar na meerdere ritjes wilde hij zelfs oude kennissen in België bezoeken. Zijn vrouw had nu even tijd voor zichzelf.

Het ontroerendste dat Fred vertelt, is het verhaal van een oude man (93) die nog alleen ergens achteraf in een boerderij woont. Zijn vrouw is dement en zij is al jaren opgenomen in een verzorgingshuis waar hij regelmatig op bezoek gaat. Hij wil graag zijn vrouw nog één keer thuis op de boerderij hebben. Zijn dochter die naast hem woont regelt een ANWB Automaatje.

Fred haalt ’s middags de dementerende vrouw in haar rolstoel op en brengt haar naar de boerderij. Fred spreekt af dat zij om 16.00 uur weer opgehaald wordt. Ruim voor 16.00 uur belt de dochter op naar Fred of het een uurtje later kan. De beide oudjes liggen lekker tegen elkaar op bed te slapen. De dochter wil ze liever niet wakker maken en nog lekker laten liggen. Drie weken later overlijdt de man.

Fred: “het geeft mij zoveel voldoening om mensen te helpen. Ook mijn vrouw vindt het geweldig dat ik dit werk doe. We genieten samen nog iedere dag van elkaar maar ook van de verhalen”.

Ik loop met Fred naar de rolstoelbus om een foto te maken. Trots laat hij zien hoe de deuren automatisch open gaan en de lift naar buiten komt. Deze man met deze bus betekent heel veel voor heel veel mensen die allerlei beperkingen hebben. Ik hoop dat hij nog heel lang ‘rondjes rond de kerk kan rijden’.